و حضرت امام عليه السّلام مىفرمايد : كه هرگاه حالت تو اى مؤمن غير حالت تمنّاى موت است ، پس منتقل شو از اين حال به صحّت عزم بر طريق محبّت . و نادم و پشيمان شو بر آنچه رفته است از عمرت در غفلت محبوب حقيقى . و طلب اعانت كن از حقّ جلّ و علا بر طاهر كردن ظاهرت از گناهان و نظيف و لطيف كردن باطنت از معايب پنهانى كه محبّت به ما سواى اوست : « خدا زان خرقه بيزار است صد بار * كه صد بت باشدش در آستينى » « 357 » و قطع كن مادّهء غفلت را كه جهل از معرفت الهى است از دلت و چنان‌كه معرفت مايهء محبّت است جهل از معرفت مايهء غفلت است . و خاموش كن آتش شهوت را از نفست ؛ زيرا كه شهوت به مشتهيات دنيوى باز مىدارد عبد را از شهوت و محبّت به درجات قرب حقّ تعالى . پس سالك در طريق محبّت الهى بايد دفع كند از خود جميع عوايق و موانع ظاهرى و باطنى را از خود ، تا تواند سلوك در طريق ولايت الهى نمايد : عاشقان سر در كف و رو در بلا * تاخت آوردند ياران الصّلا و تا رفع ننمايد جميع حجب نفسانيّه و بدنيّهء ظاهريّه و باطنيّه را و مصقول « 358 » نسازد مرآت قلب را از زنگ كدورات ما سوى اللّه ، مجلاى قلبش آينهء شمس معرفت و محبّت حقّ جلّ و علا نخواهد شد كه : « انّ للّه سبعين الف حجاب من نور

--> ( 357 ) - اين بيت از حافظ است . ( 358 ) - زدوده شده از زنگ و تابناك : غالبا اين وصف به آينه نسبت داده مىشود و چون نه تنها قلب سالك و مؤمن بلكه قلب هر انسانى نقش‌پذير ، آفرينش يافته لذا در اصطلاح اهل معرفت غالبا به آئينه تشبيه شده است .